Uzun illərdir ki, Qarabağ hamımızın ürəyində yanan atəş, aldığımız nəfəs, müqəddəs torpağımız idi.

Yaşasın Azərbaycan! Yaşasın Azadlıq! Yaşasın Azərbaycanın Müzəffər Ordusu, yenilməz xalqı!

Müzəffər Ali Baş Komandan, Siz və şanlı Azərbaycan Ordusu yeni bir tarix yazdınız:

Azərbaycan, neden ağlıyorsun?

Toprağı suluyor gözyaşların,

Sevinçdənmi, yoksa kederdenmi?

İşgalden kurtardığın öz Vatanında,

Dalğalanan nazlı bayrağın şanındanmı?

Bağrına düşən qəlpə parçasının,

Ailənin paralandığı,

Beşikteki günahsız bebenden,

Yıkılmış evindenmi?

Kollarının arasında yitip giden sevdiğin eşindenmi?

Toprağı suluyor gözyaşların,

Ezelde yazılmış hasretden,

Əbədi vuslatla yere düşen neferin

Bağrında açan kıpkızıl güldenmi?

Ağlama anam! Ağlama babam! Ağlama balam!

Şaha kalkmış Karabağda “Al Donlu” atım;

Kamış dağından, kanatlanmış uçmuş

Dağlarda bozkırda düşmanı tarumar etmiş, Ağdamda tımar.

Yeşil, Mavi, Al Kırmızı Hakta Kaikan Bayrağım,

Gönlümü aydınlatan sönmeyen Güneşim

İçimdə yanar atəşim Azərbaycan, Odlar Yurdum.

Ay balam, öz Vatanın hasretiyle Tara dökmüş içini

Halça’ya nakşeder gönül yasını ağlar.

Ezan sesine hasret mavi gök ağlar,

Şuşa’da başı dumanlı dağlar.

Kurtlar ulur, Kuşlar neden sonra cıvıldar, öter.

Secdeye kapanmış toprağım öper, asker.

Hörmətlə,

Nurullah Kürşad Karacan

Türkiyə Respublikası, Ankara şəhəri.